انواع اپيدميولوژي
يكي از متداولترين طبقه بندي ها براساس روش مطالعه و بررسي سلامت و بيماري است كه البته هيچ كدام از آنها الزاماً منحصر به فرد نيستند. بر اين اساس اپيدميولوژي را به اپيدميولوژي توصيفي (Descriptive)، تحليلي (Analytical)، گذشته نگر (Retrospective) آينده نگر (Prospective)، تجربي (Experimental)، و سرولوژي(Serological) طبقه بندي ميكنند.
در اپيدميولوژي توصيفي، ويژگي هاي عامل بيماريزا، گروهها و جمعيت هاي درگير، و عوامل مرتبط محيطي توصيف ميشوند و توزيع بيماري در ارتباط با زمان و مكان مشخص ميشود. اپيدميولوژي تحليلي به علّت رخدادها، علّيّت و سبب شناسي، و تاثير عوامل خطرزا مي پردازد. اپيدميولوژي گذشته نگر يا مورد - شاهدي با استناد به مستندات (يا مصاحبه با افراد بازمانده از بيماري) وجود يا عدم وجود (يا نسبت فراواني) عوامل سببساز يا خطرزاي بيماري را در افراد واجد بيماري با افراد فاقد بيماري مقايسه نمايد. در اپيدميولوژي آينده نگر ويژگي ها و اندازه هاي بيماري در جمعيت در طول زمان، پيگيري و بررسي ميشوند. اپيدميولوژي تجربي با استفاده از مدل هاي انساني، يا حيواني، مداخلات مختلف را ميآزمايد، جمعيت براي انجام يك كارآزمايي (Trial) برنامه ريزي شده بررسي ميشود و اثرات روش تحت مطالعه با مقايسه پيامدهاي آن (Outcomes) در گروه تحت تجربه (Treatment) با پيامدهاي روشهاي ديگر در گروه شاهد (Control) تعيين ميشود. اپيدميولوژي سرولوژي كه شكل خاصي از اپيدميولوژي مشاهده اي است از نمونه هاي خون (سرم خون) يك جمعيت تعريف شده در مطالعه استفاده ميشود.
منبع: کتاب جامع بهداشت عمومی،دکتر حسین حاتمی